25 april: Festa della Liberta'

(Even vooraf: sorry, ik had deze tekst al geschreven toen ik zag dat Hilde ook een fietsverslag had gepost. 't Is dus echt niet de bedoeling om hier een wielertoeristensite van te maken of aan opbod te doen... ben wel van plan om een geregelde blog bij te houden op www.wielertoerist.be en af en toe een verhaaltje naar hier over te brengen, als dat ok is tenminste)

Feest van de bevrijding in Italie, dus vrijaf en toeristisch uitstapje met de club (met 5 man). We volgen de Ticino waar die het Lago Maggiore uitstroomt, langs een fietspad dat tot in Pavia doorloopt. Het pad loopt langs de oevers van de 'navigli', de kanalen waarlangs ooit het scheepvaartverkeer tussen het Lago en Milaan plaatsvond (vooral marmer werd zo vervoerd). Nu vormen deze oevers de plaatselijke riviera voor Milanese zonnekloppers. Op deze vrije dag is het inderdaad zeer druk langs het fietspad, vooral recreatieve fietsers en wandelaars... We moeten voortdurend langs groepjes heen laveren, remmen, roepen, fluiten... Vooral Gaby heeft het niet makkelijk. Hij is 70, heeft de voorbije 20 jaar zowat alle extreme fiets-en loopmarathons meegedaan, maar gaat sedert een jaar of twee zienderogen achteruit.Zijn lichamelijke fitheid heeft niet kunnen beletten dat ook bij hem Alzheimer langzaam maar zeker begint toe te slaan. Fysiek is hij nog OK, maar we moeten hem voortdurend in de gaten houden, hij zou een kruispunt oversteken zonder goed uit te kijken, begint plots zonder reden in zijn stuurtas te rommelen en vergeet van rechts op de baan te blijven... En ja, op het moment dat we een grote groep stadsfietsers voorbijrijden, komen een paar tegenliggers opduiken en verliest Gaby even zijn koelbloedigheid: hij botst pardoes tegen een (gelukkig traagrijdende) tegenligger op en gaat tegen de grond, op de smalle strook gras die het fietspad van het snelstromende kanaal scheidt. Even slaat de angst ons om het hart, maar de schade blijkt uiteindelijk mee te vallen. Gaby is wel even van de kook, maar als we even later onder de bomen schuilen voor een pletsbui komt hij weer bij zijn positieven en kan de rit gewoon verdergezet worden alsof er niets gebeurd is. In Boffalora verlaten we het Naviglio Grande en slaan rechtsaf richting Vigevano. Nu passeren we langs de rijstvelden die zo te lijden hebben van de droogte, hoewel er toch heelder vlakten onder water blijken te staan. Bijzonder indrukwekkend... In Vigevano rijden we in het kasteel de beroemde overdekte straat in met de ronde kasseitjes, en daarna genieten we van een 'bianchino' op de weergaloze Piazza Ducale die nauwelijks moet onderdoen vor het San Marcoplein in Venetie (en niet alleen wat de prijs van de consumpties betreft). Dan wordt het tijd om een restaurantje op te zoeken in de buurt van Abiategrasso, maar dat is blijkbaar niet zo eenvoudig op een feestdag als deze waar de restaurants vol zitten met chic volk en een bende hongerige zwetende wielertoeristen het laatste is wat ze in huis willen halen. Uiteindelijk vinden we toch een trattoria die nog een apart zaaltje heeft, en genieten we van een flink bord spaghetti al pomodoro. Na het eten kuieren we op de fiets nog wat rond in de stad, en dan is het weer tijd om de terugreis aan te vatten. Even buiten Abiategrasso komen we weer terecht op het fietspad langs het naviglio grande, de weg die recht naar huis leidt. 175 km aan een gezapig gemiddelde, een echt toeristenritje waar ik volop heb van genoten.